தந்தை மகற்காற்றும் நன்றி....…

அன்று 
எல்லா பாடங்களிலும் 
தான் பெற்ற 
முதல் மதிப்பெண்களை...

ஆட்டத்தில்
அள்ளிக் குவித்த 
வெள்ளிக் கோப்பைகளை...

ஆறாவது முறையும்
சுதந்திரதின கொண்டாட்ட
மேடையில் பேசி
அடர் மழையாய்
வாங்கிய கைத்தட்டலை...

அத்துணை ஆசிரியர்களும்
அன்பு மகள் என்று
அள்ளியணைத்ததை...

தாயிடம்
சொல்லிச் சொல்லி
இன்புற்றுக் கொண்டிருந்தது,

தந்தையின் 
மோகத் தவத்துக்காய்

தான்
எய்ட்ஸ் வரம்பெற்று...
எழுத்தறிவு வரம் பெறாத..

இருளுலகில் வாழும்
அந்தக் குழந்தை! 

தத்துவத்தை உயிர்ப்பிக்க!

எழும் ஓசையால்
சூழும் மாசினால்
சூறாவளியாய்ச் சூழ்ந்து வரும்
அழிவுகளைச்
சமன்செய்து கொள்ள முடியாது
கையற்று சுழலும்
பூமியாய் நான்

எரிமலையை
இதயத்துள்
கொந்தளித்துக் கொண்டு,,,

உயிரை மூடிய 
ஒற்றை அங்கியும்
ஓசோனால்
கிழிபட்டுக்கொண்டிருக்கும்
அபாயத்தைத் தடுக்க முடியாத
வானமாய் நீ

சேர்க்க முடியாத
இதயப் பிளவை 
விழிநூலால் 
தைத்துக்கொண்டு...

இந்த உலகுக்கும்
நம் உறவுக்கும்
பதில் சொல்லவேண்டிய
வி(ம)தியோ
வான மங்கைகளின்
நாட்டியத்தில்
களித்துக்கொண்டு
சொர்க்கத்தில்....
பேராசையில் மூழ்கி

கடைசி மூச்சுவரை
வாழ்ந்து விடுவதுதான்
வாழ்க்கைத் தத்துவம்!

அந்த நொடிவரை
காதலுடன்
வாழ்ந்து விடுவோம்
பூமியும் வானமுமாய்

இந்த
உலகத்துடன் சேர்ந்து
தத்துவத்தை உயிர்ப்பிக்க!

கன்னக் கதுப்பிலும் நீயே....

வயலோரம்
வளைந்தோடும்
தென்றல்
நிலவின்
தேன் சாரலுடன்
உன் வாசத்தைச்
சுமந்து வருகிறது

இசை கூட்டி
இதழ்மீட்டி
பொன்வண்டுகள்
குளிர்செய்கின்றன
மலர்களின்
செவிமடல்களில்
உன் சொற்களால்

இதழ்பிரியாது
நாணிக்கவிழ்கின்றன
நறுமுகைகள்
அவற்றின்
கன்னக் கதுப்பிலும்
நீயே
புன்னகைக்கிறாய்
ஒளி நிலவாய்!

குமுதம் இதழில் என்கவிதைத் துளிகள்....

இந்த வாரம் (08.08.12) நாளிட்ட

குமுதம் இதழில் வெளியான என்

கவிதைத் துளிகள்

 குமுதம் இதழுக்கும்

இதழாசிரியருக்கும்

என் மனமார்ந்த நன்றிகள்

கத்தும் குயிலோசை...

நான் நினைக்க
மறக்கும்
என் தனிமையை
கன்ணுக்குத்
தெரியாமல்
எங்கோ இருந்து
கத்திக் கத்தி
நினைவூட்டுகிறது
அந்தக் குயில்

உன்
கைப்பேசியின்
கதறலைப் போல...

ஒற்றை மழையில்
மலரின்
முகமெங்கும்
இதழ்ப் பதித்தது
சாரல்


மழை மணத்தால்
மதுமலரின்
மனமெங்கும்
இரசவாதம்

சக்கரவாகமாக ஏந்திக்கொள்

அன்பை 
அடர் மழையாய்க் 
கொட்டி
தீர்க்கிறேன்
சக்கரவாகமாக
ஏந்திக்கொள்வாய்
என்று.

அள்ளிக்கொள்ள
அத்தனை பெரிய
பாத்திரம்
என்னிடம்
இல்லை என்கிறாய்!
அவ்வளவு
குறுகியா போனது
உன் மனம்?

இனிய கவிதைக்கு இதயம் கனிந்த பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள்!

முறைவைத்து முகம் காட்டும் நிலவல்லநீ
என் அறைக்குள்ளும் வந்துநிதம்
அட்சரங்கள் பதித்தாய்
சிறைவைத்தாய் 
முகநுலின் சிட்டுகளை
இதயத்தில்!
உன் உதயத்தால்
சிறகடித்துப் பறக்கின்றோம்!
எழுத்து ஏழை நான்!
வரம்கேட்டேன் வாழ்த்து சொல்ல
வழக்கம்போல்
வார்த்தை வரம் கிட்டவில்லை
மனமலரைப் பறித்தெடுத்து
நினைவுகளால் மணம் கூட்டி
இணையத் தென்றலிலே அனுப்புகிறேன்
ஏற்று அருளும்
இதமான இதயம் அது
என்பதனால்!

இனிய கவிதைக்கு இதயம் கனிந்த பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள்!

எளிமையும் இனிமையும் ததும்பும் பாவலரே எங்களுடன் என்றும் இணைந்து இருக்கும் கருணையும் வேண்டி..... தங்களைப் பல்லாண்டு வாழ்க! என வாழ்த்துகிறேன். இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள் பழனி பாரதி சார்.

நாணம்..

உன் மூச்சுச் சூட்டில்
பொறிந்து
வெளியேறியது
அதுவரை
நான்
அடைகாத்து வைத்திருந்த
நாணம்!
இன்று
உன் வாசிப்பிற்குள்..... 
கட்டுமானங்களை
உடைத்த
மரபுக் கவிதையாக
நான்!

 

என்ன விதி?

உன் கனவில்

நான் வருவதும்

என் கனவில் 

நீ வருவதும்

காதல் விதி!

என் கனவில் 

நீ கொஞ்சிய
நாய் கூட

வருகிறதே
இது
என்ன விதி?

பிரபஞ்சம் அறியாமல்..

அடை காப்பதில்
உனக்கும் எனக்கும்
எத்தனை வேறுபாடுகள்

ஓட்டுக்குள்
ஜணனித்த
உயிரை
உடல் சூட்டில்
உயிர்ப்பித்து
பிரபஞ்ச வெளியில்
உலவ விட
நீ
அடை காக்கிறாய்!

நானும்
அடைகாக்கிறேன்`

எந்தச் சூட்டிலும்
பொறிந்து விடாத
மரணித்துப் போன
காதலை
பிரபஞ்சம் அறியாமல்
மன மயாணத்துள்
புதைத்து
வைக்க
நான்
அடைகாக்கிறேன்!

 

மெளனம்

உன் 
இதழ்கள் மூடிய
மெளனத்தில்
திறந்து விடுகின்றன
என்
நரகத்தின்
கதவுகள்!

அடைகாத்தல்

பருந்திடம்
குஞ்சைப்
பறிகொடுத்த
புறாவைப்
பார்த்தபோது
புரிந்து கொண்டேன்
அடைகாத்தல்
எத்துணை
கடினம் என்று...

பொத்திப் பொத்தி
அடைகாத்த
காதலைப்
பறிகொடுத்த போது
உணர்ந்து கொண்டேன்
பரிகொடுத்தல்
எத்துணை
துன்பமென்று....

காதல் குருவி

தாயை
கூட்டில் வைத்து
பொத்திப் பொத்தி
வளர்க்கும்
சின்னக்குருவியாக
நீ

உன்
பிஞ்சு இதழ்
கலந்து  ஊட்டும்
காதலுக்கு
தவமிருக்கும்
தாய்க்குருவியாக...
நான்

காதலில் 
முரண்பாடும்
உடன்பாடோ...

உறங்காத அந்த விடியல்

வண்ண வண்ணமாக
கண்களில் வந்து போகும
கோல
கலர்க் கனவில்
உறங்காத
அந்த விடியல்

சாணி வாசம்
சுகந்தமாய் வீசும்
குளிர்ச்சியான
மண் தரை

போட்டி போட்டு
பூசனிப் பூவை
சாணியில் நட்டு வைக்கும்
அம்மாவின் கோலம்

குளித்தவுடன்
வாஞ்சையாய்
அழுத்தி அழுத்தி
தலையைத் துவட்டிவிடும்
அப்பாவின்  வாசம்


புதுப்பாவாடை
குடை விரிக்க
நமஸ்காரம் செய்தவுடன்
தொட்டு விடாமல்
எட்ட நின்று
காசு கொடுக்கும்
பாட்டியின் ஆச்சாரம்


கருகும்
மஞ்சள் கொத்தின்
மணத்துடன்
பொங்கலோ பொங்கல்
சொன்ன உற்சாகம்


பிடிவாதமாய்
சர்க்கரை
பொங்கலை மட்டும்
தின்று
நிரம்பிய வயிறு

ஆஹா.....
எல்லாம் இனிமையாக
நினைவுகளில்!
ப்ச்
ஏக்கம் நிஜத்தில்!!

எனக்கான சவப்பெட்டி

எனக்கான
சவப்பெட்டியைத்
தினம் தினம்
வெவ்வேறு
வடிவில்
உருவாக்குகின்றன
உன்
நினைவுகள்

நீ - நான்

நீருக்குள் 

வீசிய 

வெடி குண்டாக

இதயத்தின் 

ஆழத்தில்

நீ 

வெடித்துச் 

சிதறியதோ

நான்!

மீனாகப் பன்றியாக மிதக்கின்ற ஆமையாக
மேலான அவதாரங்கள் - பத்தும்
தேனாக இனிக்கிறதாம் தேடுகின்றேன் அவற்றுள்ளே 
தெய்வப்பெண் ஒன்றில்லையே
வீணான ஆதிக்க எண்ணத்தால் பெண்ணினத்தின் 
வேரறுத்துப் போட்டனரே 
ஆனாலும் தாய்தெய்வம் அன்புதனை சுமந்திங்கு 
ஆறாகப் பாய்கின்றதே

தாய்

காரை மண் சிமெண்ட் அடிக்கல் இன்றி
கால்கள் இரண்டில்
கருவறை சுமந்து
காதல் குழந்தையை
கடவுளாக்கி
ஒன்பது மாதம்
உதிர நெய்யும்
உயிர்மலர்ப்பூவும்
உணர்வுடன் பெய்து
வேள்வி நடத்தும்
ஒப்புயர்வில்லா
ஒருதனி பக்தை

தாய் 

தொலைதூர நண்பன்!

உடைந்து
நொறுங்கும் போதெல்லாம்
அள்ளியெடுக்க
உன்
கரம் வேண்டும்
என்னருகில்!

இமைக்கரை
உடையும் போதெல்லாம்
அணை போட
உன்
சுட்டுவிரல்
வேண்டும்
என்னருகில்!

துவளும் போதெல்லாம்
சுகமாகச்
சாய்ந்து கொள்ள
உன்
உன் தோள் வேண்டும்
என்னருகில்!

என்றாலும்
என்றென்றும்
என்
தொலைதூர
நண்பனாக
நீ வேண்டும்!

 

மரணித்தும்

கண்டவர் விண்டதில்லை
விண்டவர் கண்டதில்லை
என்று
கூறுவதெல்லாம்
சுத்தப் பொய்
உன்
வார்த்தைகளின்
மெளனத்தால்
மரணித்தும்
உயிர்த்திருக்கிறேனே!

அவனுக்கு அவள்

அகோரப் பற்களுடன்
நீண்ட நாவுடன்
கைகளில்
சூல்மும்
கத்தியும்
ஈட்டியும்
உடுக்கையும்
இல்லாத
அழகான
காளியாகக்
காட்சியளிக்கிறாள்
அவனுக்கு
அலுவலகத்தில்
மேலாளர் 
இருக்கையில்
அமர்ந்திருக்கும்
அவள்

அம்மாவும் அம்மியும்...

சவங்கள்!

என்றோ
மாய்ந்து போன
காதலின்
சுவடுகளை
சவக்குழியில்
புதைக்க நினைக்கிறேன்.


அறிவுப் பாடையில்
அரங்கேறிய
ஆயிரமாயிரம்
அணுக்களில் இருந்தும்
பிடுங்கி எடுத்த
நினைவின்
நீண்ட நெடிய
கடைசி
 ஊர்வலத்திற்கு


இதயம்
அடிக்கிறது
தாரை தப்பட்டை
கண்கள்
கன்னத் தெருவெங்கும்.
மத்தாப்புப்
பூக்களை
உதிர்க்கிறது


நாவின்
புலம்பல்
நர்த்தனத்துடன்
இறுதிச்சடங்கு
நடக்கிறது


என்னுள்ளிருந்து
இடம்பெயர்ந்தது
அந்த நாட்கள்
என்றிருக்கும்போது


பிரேதப்
பரிசோதனைக்காகத்
தோண்டி எடுக்கப்படும்
பிணங்களாய்
மீண்டும்
மெல்ல மெல்ல
மேலெழுகின்றன
நினைவுச் சவங்கள்!

ஆசை முகம் மறந்து போச்சே.... மகா கவியின் அழகான காதல் பாடல்

ஆங்கில மோகம்

அரிச்சுவடியில்
அழகாய்
சிரிக்கும்
அம்மா
நேரில்
அடிக்க வருகிறாள்
அம்மா என்றதால்!

கண்ணீர் பூட்டு

கண்ணீர்

தமிழின் தலைமகனுக்கு ஒரு வாழ்த்து

கல்லணை தந்தான் சோழன்
கனித்தமிழ் செழிக்க மேடை
சொல்லணை தந்தாய் நீதான்
சுவையணை வரியில் வைத்தாய்
பல்லணை பயிர்க்குத் தந்தாய்
பழந்தமிழ் நீயே காத்தாய்
நெல்லணை தஞ்சை வளத்தை
நிதம்நிதம் நாட்டில் வார்த்தாய்

அஞ்சுகத் தாயின் மைந்தா
ஐம்முறை ஆட்சி கண்டாய்
நஞ்சிடும் வைதீ கத்தின்
நரம்பினை அறுத்துச் சாய்த்தாய்
கொஞ்சிடும் ச்ங்கப் பாட்டைக்
குப்பனும் கேட்க வைத்தாய்
அஞ்சிடும் பெரியார் தொண்டின்
அனலென பகையைத் தீய்த்தாய்

அண்ணனின் கொள்கை காத்தாய்
அவர்புகழ் உலகு சேர்த்தாய்
தென்னவர் பண்பாட் டுக்குக்
திருக்குறள் கோட்டம் கண்டாய்
கண்ணகி சிலம்பைக் காட்டும்
கடற்கரை சிலையை வைத்தாய்
தண்டமிழ் தலைவா நீயும்
தரைகடல் காலம் வாழ்க!

மின்னல் வெட்டி இதயம் கிழிகிறதே!!!

மேகத்துக்குள்
ஒளிந்திருக்கும்
மின்னல் வெட்டி
வானம்
கிழிவதில்லை

உன்
இமைகளுக்குள்
ஒளிந்திருக்கும்
மின்னல் வெட்டி
இதயம்
கிழிகிறதே
எப்படி?

அல்லியைப் பார்த்து நிலவு மலர்கிறது..

நிலவைப் பார்த்து
அல்லி மலரும்
என்பார்கள்

இங்கு
கால் முளைத்த
இந்த
அல்லியைப் பார்க்க
நிலவு மலர்ந்துள்ளது!!

காத்திருந்து காத்திருந்து

ஏமாற்றிச் சென்றது ஏன் ஆண்மழையே

சொல்லாமல் கொள்ளாமல் வந்தாய்
கண்களில்
கன்னங்களில்
இதழ்களில்
பரவசமாய்
குளிர் முத்துக்களைப்
பதித்தாய்
இனிக்கும் ஈரச்சுவை
இன்னும் இன்னும் என்று
ஏங்கி நிற்கையிலே
ஏமாற்றிச் சென்றது ஏன்
ஆண்மழையே
நீயும் என் காதலனாய்

ஏக்கச் சூட்டில் அடை காக்கிறேன்!

தொப்புள் கொடியில் பூக்காத
பிள்ளை மலரே
நாளும் 
குருதியில் வளராத
இரத்த உறவே


முந்நூறு நாட்கள்
கருவறை தவம் 
செய்யவில்லை
மூன்றே நொடியில்
முழுவதுமாக
முத்துப் பிள்ளையை
ஈன்றெடுத்த 
நிகழ் யுகக் 
குந்தி நான்


அவளைப் போல
எவரும அறியாமல்
பெட்டியில் வைத்து
நதி நீரில் விட்டுவிட
நான் தயாரில்லை


நீ மட்டுமே அறிய
மனப்பெட்டியில்
உனை வைத்து
அடை காக்கிறேன்
என் நெஞ்சத்து
ஏக்கச் சூட்டில்

ஒரு தாயின் ஜனனம்

உன் சுவாசத்தில்

பிரித்தெடுத்தெடுத்தேன்

தொலை தூரத்தில் இருந்தும்

உன் மனத்தின்

ஏக்கங்களை

உனக்கே புரியாமல்

உன்னுள்

ஓலமிட்டுக்கொண்டிருப்பது

தாய்மைக்கான ஏக்கமா

காதலுக்கான தவிப்பா

நட்புக்கான துடிப்பா

என்பதை

இனம் காண முடிந்தது

என்னால்

ரகசியமாக

உன்னை

குழந்தையாக்கி

என் மனத்துள்

பூட்டிக் கொண்டு

நாட்கள் பல ஆயிற்று

உன் மனமே புரியாத உனக்கு

என் மனம் எப்படி புரிந்தது?

நான் ரகசியமாக இருக்கவே

விரும்புகிறேன் என்கிறாயே.

என்னை 

தாயாகத் தத்தெடுத்த 

என் பிள்ளை நிலாவே

சுமக்காத என் கருவறையும்

சுருதியாகி இசைக்கும்

சுகமான தாய்ராகம்

உன் பயணத்தில

என் 

வாழ்வின் எல்லை வரை!

உருப்பட எத்தனிக்கையில்...

பாசப் பள்ளத்தில் சறுக்கி

ஆசை மேட்டில் இடறி

கோப மலை முகட்டில் முட்டி மோதி,

சிற்றின்பச் சாக்கடையில் மூழ்கி

அனுபவச் சக்கரத்தில்

  குயவனின் கைப்பட்ட

களிமண்ணாய்

வளைந்து நெளிந்து

முழுவதுமாக

உருப்பட எத்தனிக்கையில்

முடிந்தே விடுகிறது 

வாழ்க்கை

இனிய ஒளித் திருநாள் வாழ்த்துகள்

வாழ்க்கை வழியில்

தீப ஒளியுடன் 

அறிவொளியும்

ஆன்ம ஒளியும்

அணிவகுத்திட

துன்பம் துவள

இன்பம் தவழ 

இனிமை மட்டும் கண்டிடுவீர்

என்று

என் வலைப்பூ

பூத்துக்குலுங்க

வாழ்த்து நீர் பாய்ச்சும்  

வசந்தகால

மேகங்களை

இனிய ஒளித் திருநாளில்

வாழ்த்தும் 

அன்பு உறவு

உங்கள்
ஆதிரா

புறக்கணிப்பு!!!

நண்பனே!

என் இல்லக்

கடவுள் மீது

ஆணையிட்டாய்

புகையைப் புறக்கணிக்க!

தேன்சிந்தும்

என் கன்னத்துச்

செவ்வண்ணத்தின் மீது

ஆணையிட்டாய்

மதுக்கின்னத்தைப்
புறக்கணிக்க!

அட்டையை உரிப்பதாய்

உன்னோடு ஒட்டிய

ஒவ்வொரு

பழக்கத்தையும்

 பிரித்தெடுத்தேன்
லாவகமாக

இன்று

சட்டையைக் கழற்றுவதாய்

என்னை நீ......

யார்மீது ஆனையிட்டாய்

என்னை புறக்கணித்து

நீ வாழ!

நறுமுகைக்கு ஒரு சிறு வாழ்த்து.

சின்னஇடைப் பாத்தியிலே சேர்ந்திருவர் பதியமிட்டு
 சிறுமுகையாய் பூத்திட்ட நறுங்குறிஞ்சி தானிவளோ!
கன்னலென கண்டாலே இனிக்கின்ற கனிரசமே!
சிமிழிதழோ செம்பவளம் சிரிக்கின்ற வேளையிலே!

சின்னமென சிவந்தஇரு சிறுகன்னம் சீராக
 வார்த்து வைத்த சீனத்துத் தேன்கின்னம்!
கண்என்ன பார்வேந்தன் தானேந்தும்  வெண்கொற்றக் 
குடைக்குள்ளே குவிந்த இருபொன் மணியோ!

எண்ணமெலாம் ஊறிடுதே ஏக்கத்தின் தேனூற்று
வெள்ளைமொழி கேட்டிடதான் என்றுவரும் காலமென!
தின்னயிலே திகட்டுகின்ற தேன்பாகு நீயல்ல
எண்ணயிலே இனிக்கின்ற தேவாரம் நீகண்ணே!

வண்ணமலர் பூஞ்சிட்டே உன்மூக்கு, ஏக்கத்தில்
உன்அன்னை இழுத்து விட்ட சிறுமூச்சோ!
அன்னைத் தேகத்தின் புதையல்நீ த்ந்தை 
பேகனுக்கே வரம்தந்த சின்னமயில் நீதானோ!

கைக்கொண்ட அஞ்சுவிரல் செம்பஞ்சு சூரியன்தான்!
கண்கொண்ட சிறுஇமைகள் முடிகொண்ட இருகதவு!
மைகொண்ட விழியாளின் மெய்தந்த அருங்கொடையே
நல்லாண்டு வாழ்ந்திடு நலமோடு வாழ்த்துகிறேன்!

அன்புத்  தம்பி அசுரனின் மகளுக்கு என் அன்பான வாழ்த்துகள்.

முன்னும்..... பின்னும்....

காதலுக்கு முன்....

வாய் உதிர்க்கும்
சப்தங்களுக்கும்
அர்த்தம் புரியாது
அவனுக்கு....

காதலுக்குப் பின்...

அவளின்
மெளனத்திற்கும்
நீண்ட உரை
எழுத முடிகிறது..

“அவன் குடிகாரன்”

எந்தக் கடவுளிடமும்
வரம் ஒன்றும்
கேட்கவில்லை
குடிகாரனாகப்
பிறக்க வேண்டி

 கல்லூரியிலோ
பல்கலைக் கழகத்திலோ
பரிட்சை எழுதி
பெறவில்லை
குடிகாரன்
என்ற பட்டத்தை

கண்டிப்பாக
குடிக்க வேண்டி
நிர்ப்பந்திக்க
காதல் தோல்வியும்
வரவில்லை
கடன் தொல்லையும்
எனக்கில்லை

எந்த மாதுவையும் நான்
நினைத்ததில்லை
அதனால் தானோ
மதுமகள் அன்பாய்
என்னை
அணைத்துக்கொண்டாள்

விலக்க முடியாத
அவள் இரும்புக் கரத்தில்
சிறைபட்டு
தள்ளாடிகொண்டிருக்கிறேன்
“அவன் குடிகாரன்”
என்றநற்சான்றிதழுடன்

நட்புக்குக் துணையாக்
கோப்பைக்குக் கரம் கொடுத்த
ஒரே
காரணத்தால்!!

ஆழியின் அலைகளாய்...

 

முட்டி மோதி
என் இதயக் கரையை
பலவீனமாக்கி இருக்கிறது
எதற்கும் அஞ்சாத
ஆழியின் அலைகளாய்
உன் நினைவுகள

என்று வரும்
ஆழியின்
அடங்கா குமுறல்
என்று அஞ்சும் கரையோர
மகளாய் நான் இல்லை


இதயச சுனாமி
எழும்நாளை எதிர்நோக்கி
அடியோடு
உன் நினைவு சாகரத்தில்
மூழ்கிவிடத் தயாராக..

கடல வள்ளலாய்
கடையெழு வள்ளலாய்
நித்தமும்

உடல் கூட்டில்
உன் இதழ்சிப்பி பிரசவித்த
நித்திலத்தை
நெஞ்சகத்தில் சுமந்தபடி...

மங்கையும் மனைவியும்

மங்கை

என்ற காரணத்தால்!

இந்திரனின் 

உள்ளச்சிறையில்

அகப்பட்டுக்

கல்லான

அகலிகைக்கு 

உயிர் தந்து

கடவுளானான்!

மனைவி

என்ற காரணத்தால்

இராவணனின்

இல்லச்சிறையில்

அகப்பட்ட

உயிர்ப்பாவை 

மைதிலியை

உயிரோடு கனலாட்டி

கல்லானான்.

ஆதிரா..

ஏசுவும் என் சீடனே...

பிறந்த போதே
சிலுவையில் அறையப்பட்டேன்
பெண் என்ற காரணத்தல்!


உன் காதல் வெள்ளியின்
கருணை ஒளியால்
உயிர்ப்பு கொண்டேன்!


வரதட்சனை
ஆணிகளால் துளைத்தாய்
எனதுடலை!


இரத்தம் சிந்த
மீண்டும் சிலுவையில்
அறையப் பட்டேன்!


ஏசுவும்
என் சீடன் என்ற
தகுதியையே அடைவான்!


நான் இரண்டாம் முறையும்
சிலுவையில் உயிர்த்தேன்
உயிரோடு உலாவரும்
பிணமாக!

புதுகைத் தென்றல் இதழில் சென்ற ஆண்டு
மகளிர் தினச் சிறப்பிதழில் வெளியானது.

நன்றி புதுகைத் தென்றல்.

விடுப்புக் கடிதம்.. விரும்பாமல்..

அன்பான என் உறவுகளே,



என் முனைவர் ஆய்வு முடிவுறும் நிலையில் இருப்பதால் கூடுதல் பணி காரணமாகஉங்கள் அனைவரிடமிருந்து, உங்களின் அனுமதியுடனும் அன்பான வாழ்த்துக்களுடனும் ஒரே ஒரு மாதம் மட்டும் விடைபெறுகிறேன். ப்ளீஸ் என்னை மறந்துடாதீங்கப்பா...

மீண்டும் வரும்வரை பசுமையான நினைவுகளுடன்....

அன்புடன்..
ஆதிரா..

போ சம்போ சிவ சம்போ ஸ்வயம்போ

மரபு..

என்னெனவோ
எழுத நினைக்கிறேன்
சமத்துவத்தைப்
புனையத் துடிக்கிறேன்

கடித்துத் துப்பியதில்
நகங்களெல்லாம் கரைந்து
சதைகளே மிஞ்சின

விரல்களில்
கசிந்த இரத்ததைப்
பார்த்த போது
புரிந்தது
கவிதை எழுதுவதைவிட
சமையல் செய்வது
எளிதென்று

மூவாயிரம் ஆண்டுகளாய்
என்னினத்திற்கென்று
சமைக்கப்பட்டது
அதுதானே!!